Satyra należała w czasach oświecenia do rozpowszechnionych utworów literackich. Atakując wady społeczeństwa, obyczaje, niesprawiedliwość stosunków społecznych, włączyła się ona w nurt literatury krytycznej nasyconej troską obywatelska i poczuciem odpowiedzialności społecznej. Satyry Krasickiego rozprawiają się przede wszystkim z przejawami zepsucia wielkomiejskiego, z marnotrawstwem, lenistwem, karciarstwem, lekkomyślnym naśladowaniem cudzoziemskich wzorów. Zawierają też krytykę życia dworskiego, ale poza tym nieludzkie obchodzenie się panów ze sługami, słowem, wszystko to co stanowiło przedmiot troski patriotów.