Wyjątkowo długi, bo półtora wieku trwający okres baroku w literaturze polskiej jest epoką niezwykle ciekawa. Prądy bowiem, które w niej nurtowały płyną powoli i występują z wyjątkową wyrazistością. Literatura baroku zdobyła się na bardzo bogatą ilościowo epikę historyczną, religijną i fantastyczną, łączy te wszystkie trzy kategorie lub też traktuje je oddzielnie. Uderzające jest pojawienie się tematów baśniowych i fantastycznych. W okresie swojego najwybitniejszego rozkwitu wydaje liryka barokowa bardzo bogatą i różnorodną poezję liryczna, zwłaszcza miłosną, religijną. Natomiast poezja refleksyjna pojawia się znacznie rzadziej.

W okresie baroku kultura polska odniosła bardzo doniosłą rolę. Kultura promieniowała i pozostawiła trwałe ślady w dziedzinie literatury i architektury. Styl polski krzewił się w krajach prawosławnych: na Rusi, na ziemiach dzisiejszej Rumunii. Jeśli chodzi o pisarzy barokowych, odznaczali się rozumowaniem w tajnikach rzemiosła literackiego. Tajniki te poznali w szkole, gdzie uczono ich sztuki układania nie tylko wierszy, ale i mów na różne okazje. Nabyte w szkol umiejętności i zdolności wpłynęły na dalszą twórczość pisarzy. Większość z nich wykorzystała nabytą wiedze do pisania pięknych utworów barokowych

Największą sławę przyniosły Krasickiemu bajki, które mają charakter moralizatorski i dydaktyczny. Pośród bajek Krasickiego wyróżnić możemy dwa ich rodzaje: bajki krótkie i epigramatyczne, które przeważają na wcześniejszym zbirze wydanym w roku 1775 pt. ,, Bajki i przypowieści’’ oraz bajki dłuższe ujęte e formę opowiadań, ogłoszone w tzw. ,, Bajkach nowych’’. Już po śmierci autora, Bajki Krasickiego wyrażają filozofię poety. Zawarł on w nich swój pogląd na świat, na istotę natury ludzkiej i na stosunki miedzy ludźmi. Można rozpatrywać jego bajki jako bolesną satyrę, ale można w nich widzieć również wyraz refleksji.

Poeta poprzedził pierwszy zbiór wierszem dedykowanym dzieciom zatytułowanym ,,Do dzieci’’. W ,,Bajkach’’ Krasickiego pod alegoryczna postacią zwierząt kryje się świat ludzki. W świecie tym rządziła siła przed prawem, co ukazują główni bohaterowie bajki ,,Jagnię i wilczy’’. Dwóch wilków złapało bezbronne i słabe jagnię i pożarli je. Bajka ta ukazuje, że silniejszy zwycięża i nie liczy się prawo. Pod postacią wilka ukazał mężczyznę. W bajce ,,Lew i zwierzęta’’ poeta maskuje obraz bezwzględnego i okrutnego władcy w postaci lwa. Inna bajka,, Wino i woda’’ ukazuje niesprawiedliwość w społeczeństwie

W Bajkach Krasickiego spotykamy głównie ludzi głupich, próżnych, sprytnych i leniwych. Wydaje się, że zło góruje nad cnotą. Rzadko kiedy, jak to się dzieje w bajce ,,Wół minister’’ rozsądek i pracowitość osiągają zwycięstwo nad głupota i chytrością. W bajce ,,Przyjaciele’’ głównym bohaterem był młody zając, który miał wielu przyjaciół, gdy jednak nastało czas niebezpieczeństwa, bo wilk chciał go pożre, przyjaciele zapomnieli o nim, nie potrafili mu pomóc, bali się o swoje życie. Chyba nie takimi cechami charakteryzuje się prawdziwy przyjaciel. Przyjaciele zająca okazali się fałszywymi i samolubnymi.

Satyra należała w czasach oświecenia do rozpowszechnionych utworów literackich. Atakując wady społeczeństwa, obyczaje, niesprawiedliwość stosunków społecznych, włączyła się ona w nurt literatury krytycznej nasyconej troską obywatelska i poczuciem odpowiedzialności społecznej. Satyry Krasickiego rozprawiają się przede wszystkim z przejawami zepsucia wielkomiejskiego, z marnotrawstwem, lenistwem, karciarstwem, lekkomyślnym naśladowaniem cudzoziemskich wzorów. Zawierają też krytykę życia dworskiego, ale poza tym nieludzkie obchodzenie się panów ze sługami, słowem, wszystko to co stanowiło przedmiot troski patriotów.

Mickiewicz pisał wiersze dla organizacji Towarzystwa Filomatów, którego celem działalności była odnowa ludzkości, pragnąc wyplenić takie jej wady jak zawiść, egoizm, kłamstwo, niemoralność. Cel ten był jednak nierealny, ale we własnym, wąskim gronie cel ten realizowali konsekwentnie, wierząc, że przyczynia się do ukształtowania lepszego pokolenia. Towarzystwo to miało ogromne znaczenie dla rozwoju charakteru i ukształtowania stosunku dla świata Mickiewicza, było dla poety doskonała szkoła życia. Sytuacja zaczęła się zmieniać gdy z inicjatywy Tomasza Zana przyłączone zostało Koło Promienistych – organizacja jawna.

Adam Mickiewicz to największy poeta Polski, który zostawił jej najbogatszy dorobek poetycki, najbardziej przemienny w ideały ludzkie. Wychowany w atmosferze, przejęty do głębi nieszczęściem narodu, kroczył śladami umęczonej Polski, jak żaden z poetów, ukazywał narodowi zawsze pełną godności postawę wobec wroga. Spostrzegawczy i uczynny na każde jej nowe nieszczęście, swym talentem ukazywał drogi jej prosperowania w każdej nowej sytuacji. Ogromnie przejmował się narodem polskim, starał się dopomóc na swój sposób emigrantom. Adam Mickiewicz reprezentował godną postawę wobec Polski, czyli wolności narodu.